yaz yaz yaz'dim

Izmir'de yaz sezonu resmen açılmış uyandirayim vallahi.

Millet denize girmeye başlamış bile. Yazlık eve kışın havalar sogukken de sık sık giderdik,  bu güzel havalarda hiçbir haftasonunu es geçmiyoruz haliyle. Bugün de plajlarin olduğu başka bir bölgeye bir göz atalım dedik. Ohooo herkes çoluk çocuk kendini denize atmış bile. Hatta kopegiyle yuzenler de mevcuttu. Tam yaz mooduna girmis hissettim. Bizim için henüz erken tabi. Haziran sonunda ancak...

Tabi evin kapısına geldiğimizde annemin yazligin anatarini Izmir'de bıraktığını farketmesi kısa süreli bir şok yarattı ama çabuk toparlandik neyse ki. Gezerek ve evin bahçesinde biraz takılarak vakit geçirmiş olduk bu sayede. Birkaç hafta önce bu olay gerçekleşmiş olsaydı aglayarak eve donerdim galiba. Gelişme kaydediyorum:)

kızkıza

Ankara' da yakın olduğum arkadaşlarımdan ayrılmak beni çok üzmüstü. Iyi, kötü herşeyimizi paylaşırdik. Gündüz okulu bekleyemedigimizde whatsapp grubumuzdan hemen tık tık birbirimize herşeyi anlatirdik. Doğup büyüdüğüm yere geri döndükten sonra en çok o paylastiklarimizi, yakınlıgimizi ozler olmuştum. 

Ama buradaki okulumda da kısa sürede iki yakın arkadaş kazanma fırsatım oldu. Tıpkı oradaki gibi hararetli konuşmalar, yazışmalar gelişiyor aramızda ve ben bundan dolayı çok mutluyum. Arkadaşlarımdan biri N. fıstık gibi bir yeni evli. Aslında bir yılı dolacak ama bu benim için yeni evli sayılır. Diğer tatli mi tatlı arkadaşım ise F. O ise oldukça tecrübeli. Tahminimce evlilikte 10 yılı çoktan bitirmiştir. Bu süre içinde üç tane şeker çocuk sahibi olmuş. Bunu ilk duyduğumda inanamadım. Çünkü genelde en fazla iki çocuk duymaya alışık olduğumdan " vay be bravo" demiştim. Üç çocuğa rağmen sanırım 50 kilo falandir. Bu da onda beğendiğim bir diğer özellik. 

Bu akşam için,  biz bu üçlü kızkıza bir kaçamak yapmaya karar verdik. Ben iki - üç saatligine oğlumu anneannesiyle başbaşa bıraktım. N, Goztepe'den usenmeyerek yanımıza geldi. F ise eşini evde, 3 bebisini annesine bırakarak geldi. Bol sohbeti, bol kahkahali bir akşam geçirdik. Tabi evlilik dedikoduları döndürdük baya bi. Hepimize öyle iyi geldi ki dönüp oglumla yap-boz bile yaptım. Daha önce de söylemiştim, bir süre sonra sıkılıyorum. Sanırım ve umarım

ruhumdaki yaraları birer birer sariyorum. Hayatımdaki eksiklikleri teker teker gideriyorum. Bunu basaracagima inanmak bile benim için önemli bir adimdi oysa. 

Galiba ben, yazın da gelmesiyle iyileşiyorum...

Geçenlerde bir yerde değişik bir yazı okudum. Dünya dillerindeki çok acaip sözcük anlamlariyla ilgili. Pek cogunu yüzümde gulumsemeyle " nasıl ya, bu durum için sözcük mu üretmişler" diyerek okudum. Onlarca sözcük vardı ama aklımda şu kaldı mesela; 

Neko-neko (Endonezya dili) : işleri daha beter hale sokan parlak fikir. :))

Benim en çok aklımda kalan ve bende bu konudan bahsetme isteği uyandıran ise şu oldu:

Monono-aware (Japonca) : şeylerin geçiciliğini farkedip tatlı bir hüzün duymak. 

Japonlar'in bu aşmış sakin hallerinin felsefesi dillerine de yansımış yani.

Birgün ben de Monono-aware umarım :))

Bu olgunluğa erişmek için kaç fırın ekmek yemem gerekli acaba???

Masumiyet Müzesi

Orhan Pamuk'un yazdigi Masumiyet Müzesi, O'nun en sevdiğim romanidir. Nasıl güzel bir hikâye,  nasıl şahane bir anlatım ...

Sanırım bu romanı okuyan pek çok kişide olduğu gibi benim de aklımda kalan en önemli cümle; 

"Hayatımın en mutlu günüymus, bilmiyordum." Ve yüzlerce kadın Füsun gibi sevilmek istemistir sanırım. En çok istemiş olanlardan biri de benimdir herhalde.

Hayat son 4 yılda bana pek de iyi davranmadı dürüst olmak gerekirse. Pek çok olumsuz şey yaşadım.  Beynimin "mutsuz anılar" çekmecesi taşarcasina dolu. Zaten balık olmam nedeniyle herşeyi gereğinden fazla içsellestiren bir yapım var. Hatta olaylara, durumlara olması gerekenden daha fazla anlam yüklediğimi de söyleyebilirim. Gerçi annem artık bir "balık" gibi davranmadigimi, uzun zaman önce can sıkıntısından internetten öğrendiğim yükselen burcum "yay" gibi olduğumu iddia ediyor. Çok gerginmisim. Tabi canım bu gerginliğimin nedeni yaşadıklarım değil, tamamen hain yay burcu. 

Herneyse asıl anlatmak istediğim konuya hızlı bir geçiş yapayım, zira yazı konusunda da konuşurken olduğu gibi gevezelesebiliyorum.

Izmir'de Ümran Baradan Oyun ve Oyuncak Müzesi'ni görme fırsatım oldu dün Itiraf edeyim çocukken de pek oyuncak sever bir çocuk değilmişim. Oglumla oynamaktan da kısa süre sonra sıkılıyorum. Amaaa bu müzeye tek kelimeyle bayıldım. Oyuncakların dunyasinin insanı böyle içine cekebilecegini hiç tahmin edemezdim. En yenisi 50-60 yıllık oyuncaklarla dolu iki katlı bir ev düşünün. 150 yillik oyuncaklar da mevcut bu evde. Heryer ahşap ve aydınlatması da harika. Kendimi "Alice" gibi hissettim. Hemen hepsi el yapımı. Zira çok eski olduklarindan o dönemler şimdiki gibi seri üretim oyuncakların olmadığı tahmin edilebilir bir durum.

Oyuncak evler, bebekler, çiftlikler, Kızılderili kampları ve daha neler neler. Sunay Akin'in armagan ettigi parcalar da var. Birden küçülüverdim, tekrar çocuk oldum ve hepsine dokunmak istedim. Elbetteki imkan dahilinde değil. Izin verilse de kiyamazdim sanırım. Gerçek masumiyetin bu olduğunu düşündüm. Iste bu tatlı ev de onun müzesi. Izmir'de yaşayanların şiddetle görmesini öneririm. Ben gittiğimde oğlum yanımda değildi. Hatta giderken onu da götursem mi diye düşündüm ama götürmemekle doğru karar vermişim. Oradaki tüm yetişkinlerin bile ağzının suyu akarken benim bucur almak için kıyameti koparirdi muhtemelen. Gidin görün derim. Orada geçireceğiniz yarım saatin nasıl iyileştirici bir etkisi olduğuna inanamayacaksiniz. Yeri ise Varyant'ta. Hem gitmişken enfes Izmir manzarasına da dalıp gitme fırsatınız olur. Hatta hemen 100 metre aşağısında Arkeoloji ve Etnografya Müzeleri'ni de görün benim yaptığım gibi.

İşte birkaç fotograf...

Biliyorum ...

     Artik biliyorum. Neyi mi???
Bir gün yine kendimi sevebilecegimi (şu an ufak dozlardayim),
Insanlarin içinde güvenilir olanların da olduğunu,
Ne kadar çabalarsam çabalayayim asla mükemmel annelik mertebesine ulaşamayacağımi(öyle bişey olmadığından belki de),
Akrabaligin alışkanlıktan ibaret olduğunu, sağlam bir dostluğun hepsini ezip geçebileceğini,
Zamanında okunan onca kitabın, izledigim onca filmin; insanı bir noktada daha dayanıklı yaptigini,
Hicbirseyin eskisi gibi olmayacağını ama yine de vazgecemeyecegimi,
Kalbimin bir gün yeniden carpabilecegini biliyorum.

Kaç kaç kaç

Bazı insanlar var, hani sürekli insanı aşağı çekmeye çalışırlar.  

Moral vermeyi bırak, sanki her moral bozucu cümleleriyle kendi kredi kartlarına chip para yüklendiğini düşündürüyor bana boyleleri.

Ben de herzaman herkesin herşeyini begeniyor değilim ama bunu sinir bozucu şekilde dile getirmem hiçbir zaman. Ancak çok samimi olduğum bir arkadaşımsa, yakinligimiza dayanarak eleştiride bulunurum. O da belli dozlarda elbette. 

Fakat okulumda böyle bir model varmış meğer. Ben tabi ki çoğunlukla olduğu gibi en son haberdar olanim. Ve ne yazık ki deneyimleyerek öğrenmiş bulunuyorum.

- Hocam senin araba kaç model? ( neyse ki yakın bir yılın arabasi)

-..... model. 

- Sıfır alsaymissin ya keşke? (Kendisinin bmw'si var, ayrıca ek iş de yapiyormus.  Zira bir öğretmenin böyle bir araca sahip olması sık rastlanan bir durum degil)

- Ya işte bütçem buna uygundu. Of çok sıcak değil mi, yandık şimdiden vallahi...

- Gördüm ben, cami açacağına klimayi açsana hocam? (Bu arada daha önceden bir tanisikligimiz da yok, orada merhabalastik sadece ama sen'li ben'li konuşuyor. )
- Ben genelde açmamayi tercih ediyorum. ( klimalı ortamdan cikinca daha bir fenalasiyorum sicakta)
- Sen kaca aldın bu arabayi?
- ( içimden oflayarak) ...... tl.
- I- ih çok vermissin,  en fazla ..... tl yapar.
Artık bundan sonrasını duymazdan geldim, cevap vermedim,  sonraki cümleden sonra da ortamdan uzaklaştım. Bu arada ben 22 yaşımdan bu yana kendi paramla aldigim kendi arabamı kullaniyorum. 10 yılda toplam 4 kez araç değiştirdim ve bir kadın olarak arabalardan az çok anlıyorum.  Hangi özellik dahil olunca fiyat ne kadar artar konuya hakimim.  Ama yoook.
Bu modeller herseyin en iyisini bilir.
herşeyin en iyisini kullanır.
Senin yaptığın,  aldığın,  kullandığın, tukettigin herşeyin çok daha ucuzu ve kalitesi mutlaka onlardadir. Ve bu konuda eleştirmeye bayyyilirlar.
gulumsemeye tenezzül etmeyen yuzleriyle yukardan yukardan bakarlar.
Bu konuşmayı 5 dakika sonra öğretmen odasında anlattigimda bir arkadaşım şöyle şöyle deseydin ya dedi.
Ona cevabım da " amann onunla muhatap olup cevap vermeye değmez".
Gerçekten de öyle.
Mutlaka herkesin karşısına bir zaman bir yerlerde böyle insanlar çıkıyordur.aman diyim uzak durun.
birgün birileri de onlara aynı şeyi yaparsa belki o zaman anlayabirler, insanlara nasıl etki ettiklerini.
sonuçta ilahi adaletin zaman aşımı olmaz...

uf neyse ki...

Sonunda haftalardir planladığım ama bir türlü adım atamadigim şeyi gerçekleştirdim. Hafta sonu güzel bir spor salonuna kayıt yaptirdim ve istekle gitmeye başladım.  Yapılan vücut analizinde sonuçlar rahmin ettiğim üzre pek de parlak çıkmadı.  Ama olsun en azından başladım ya kısa zamanda toparlarim diye düşünüyorum. Hayatımda hiç bu kiloyu görmemiştim ve haliyle kendime yakıştırmiyorum. Anneyle yaşamanın artık kilo olarak dayanılmaz agirligini yaşıyorum. Iki sabahtir benim bucur okula gittikten sonra kendimi atıyorum. 20 dakika koşarak başlıyorum. O teri atmak bana nasıl iyi geliyor anlatamam. Yapmaktan hoşlandigim herseyde dediğim gibi neden daha önce başlamadım??? hiç kilo vermesem bile sırf daha dayanıklı bir bedene sahip olabilmek için bile devam etmem gerektiğini düşünüyorum. 

Bu sabah daha önce hiç yapmadığım birşey yaptım. Yapmışım demek daha dogru olur sanirim. Saatin alarmıni dün farklı bir saate ayarlamıştim. Ve ne oldu? Sabah oğlumun servisi eve yaklaştığında aşağı inmemiz için telefonu hep caldirir, servis soforu caldirdiginda uyandım. 3 dakika içinde altını bile açmadan -neyse ki- akşamdan hazirladigim şort ve tişörtunu giydirip hoop aşağıya. Allah'tan bucur cabuk kendine geldi de toparlandik. Yetiştik tabi de ben niye böyle bir hata yaptım onu bilmiyorum. Boşluğuma geldi sanırım. Yorgun anneler dinlensin istiyoruz...

Servis

Tamam hep kendi basının çaresine kolaylıkla bakabilen biriydim,  

Üniversiteden mezun olduktan sonra 5 yıl boyunca kendi isteğimle yalnız yaşadım, yüksek lisansa gece yarilari ıssız yollardan gelerek devam ettim. Berbat bir evlilikten sağ çıkmayı başardim. 

19 litrelik damacanalari 3. Kattaki daireme kucağımda çıkardım. Tabi karşılığında iflah olmaz bel ağrıları edindim ama apar topar ev tutunca asansör lüksü son sıralarda yer alıyor. 

Daha neler neler. 

Hepsi tamam...

Ama sadece arabamin ufak tefek eksikleri için servise gittiğimde kendimi bir garip hissediyorum. 

Tıpkı şu an arabanın yağ değişimini bekledigimde olduğu gibi.  

Bir erkeğin yaptığı pek çok şeyi ben de yapabiliyorum ama ay yok bu araba tamiriyle ugrasmayi hiç hiç sevmiyorum...